پيدايش جوامع و ارتکاب جرم از آغاز با يکديگر همراه بوده اند زيرا از روزي که افراد دور هم جمع شده و تشکيل جامعه داده اند جرم نيز با آنان همراه شده و گسترش يافته است. رسوخ بزهکاري در ميان نوجوانان و جوانان که سازندگان اجتماع فردا هستند و ريشه دار شدن آن موجب بيم و نگراني بيشتري شده است. به طوري که اجتماعي را نمي توان يافت که در آن جرم وجود نداشته باشد. بر طبق بررسي هاي انجام شده محيط خانواده رابطه مستقيمي با بروز رفتار بزهکارانه و انحرافي دارد. بزهکاران اغلب داراي والديني نامناسب و محيط خانوادگي متشنج و ازهم گسيخته هستند. اين قبيل افراد در برابر والدين مقاومت مي کنند.

به طور کلي اين افراد کساني هستند که بالقوه نيروي بزهکارانه فراواني در وجود خود دارند اما اينکه اين نيروها روزي به بالفعل تبديل شوند بستگي به طرز رفتار والدين و ساير افراد خانواده و محيط اجتماعي دارد. وضع خانواده و محيط عاطفي عوامل بسيار مهمي در بروز بزهکاري است. وقتي در خانواده اي همبستگي بين افراد وجود نداشته باشد و فرد فاقد روابط عاطفي صحيح باشد، بروز رفتارهاي بزهکارانه قابل پيش بيني است.

در جوامع امروزي ما آسيب هاي اجتماعي پشت در منازل کمين کرده و هيچ خانواده اي از اين مسئله مصون نيست. خانواده خود به فرزندان مي آموزد که در جامعه چگونه بايد رفتار کند. بنابر اين الگوي نامناسب رفتاري والدين مي تواند فرزندان را به گرداب رفتارهاي پر خطر در آورد. اعتياد به عنوان يکي از جرايم جوانان تا اندازه زيادي بستگي به روابط آنها با والدينشان دارد.

در مورد فرزندان والديني که داراي روحيه احترام آميز باشند و امکان رشد تدريجي استقلال در فرزندان خود را فراهم مي آورند، خطر اعتياد عموما کم است و برعکس، در مورد فرزندان والديني که روابط محبت آميز نداشته و نسبت به فرزندان خود بي توجه بوده اند  يا از سوي ديگر رفتار تندآميز و خصمانه داشته اند، خطر مصرف مواد مخدر بيشتر است.

از نظر کساني که با نوجوانان کار مي کنند مهمترين خطر اين است که نوجواني به صورت مکرر در واکنش به احساس ناامني، فشار، آشفتگي و... روي به مصرف مواد مخدر مي آورد. بنابر اين نقش والدين در کنترل رفتارصحيح و سالم فرزند مي تواند در جلوگيري از آسيب ها در جوامع، کمک شاياني انجام دهد.