بشر با توجه به اهميتی که برای سلامت خود قائل است، به سلامت جامعه هم ارزش می‏ نهد و بيماری جامعه را بيماری خود می‏داند؛ هم‏چنان‏ که تلاش می‏کند برای حفظ و تأمين سلامت خود از بسياری از امور بپرهيزد و يا از واکسن‏های پيش‏گيری و داروهای گوناگون استفاده کند، برای سلامت جامعه هم بايد نهايت سعی و کوشش خود را به کار گيرد و جامعه را از مبتلا شدن به بيماری‏های اخلاقی و روانی پرهيز دهد تا ديگر افراد جامعه به رشد، تعالی و سعادت برسند.
بدحجابی از مسائلی است که سلامت فرد و جامعه را تهديد می‏کند. پوشش نامناسب پی‏آمدها و آثار جبران ناپذيری در فرهنگ، اخلاق، اعتقاد، اقتصاد وامنيت جامعه دارد که گاه مسيری انحرافی و بازگشت ناپذيری پديد می‏آورد. .فرهنگ هر جامعه‏ ای از جنبه‏ های گوناگونی تشکيل يافته است. جنب‏های هنجاری فرهنگ جامعه، از ارزش‏ها و قواعد خاص رفتاری تشکيل می‏شود. هنجارها نشان می‏دهند که چه چيزی ارزش و ضد ارزش است؛ مانند شيوه‏ های پوشش برگرفته از فرهنگ آن جامعه. تلقی بد از بدحجابی، باور به ارزشی بودن حجاب و پوشش و قضاوت درست درباره حجاب، در زندگی اجتماعی و فرهنگی تأثير بسزايی می‏گذارد.قبل از هر چيز بايد فرهنگ را تعريف کنيم تا آثار و پی‏آمدهای گسترش فرهنگ بدحجابی روشن شود. معروف‏ترين تعريف از فرهنگ از تايلور انسان‏ شناس معروف انگليسی است. او می‏گويد:فرهنگ، مجموعه پيچيده ‏ای است که دانش، معتقدات، هنر، اخلاقيات، قانون، رسم و هر استعداد و عادت ديگری را که بشر به عنوان عضو جامعه کسب می‏کند، شامل می‏گردد.
کلارک نيز می‏گويد:تمامی مظاهر و شئون زندگی يک ملت را فرهنگ آن ملت تشکيل می‏دهد.بنابراين، رفتارهای اجتماعی معجونی از آن‏چه جامعه از علم و دانش، باورها و مسائل اخلاقی کسب می‏کند و قوانينی است که از دين و آيين افراد سرچشمه می‏گيرد. در کنار اين‏ها، برخی رسوم و عادات اجتماعی، در طول زمان سهم بسياری در شکل‏ گيری فرهنگ آن جامعه دارند که هسته اصلی حيات اجتماعی را به وجود می‏آورند و در الگوهای رفتاری و هنجارهای فردی و اجتماعی بسيار تأثيرگذارند.

بحث حجاب و عفاف و حیا به صراحت در آیات متعدد قرآن کریم اشاره شده و حدود و آثار و کارکردهای آن بیان شده است.حجاب از نظر دین مبین اسلام نگرشی فطری و هویت حقیقی زن در تمامی ابعاد وجودی یک زن است و البته باید بدانیم حجاب مختص زن نیست بلکه مردها هم باید در رعایت آن دقت کنند.چه بسا امام حسین(ع) لباس تنگ را لباسی پست می‌خواند و از پوشیدن آن پرهیز می‌کردند.

حجاب به عنوان پرده و محافظی، شخصیت و کرامت انسانی را حفظ می‌کند.عدم حفظ حجاب همیشه نتایجی منفی به همراه داشته است که تزلزل خانواده‌ها از زیانبارترین آن به شمار می‌آید و موجب از هم‌پاشیدگی بنیان خانواده و مشکلات روانی و روحی متعدد در فرزندان و همسران می‌شود. حجاب جزو مسائل ارزشی بسیار مهم در جوامع اسلامی است که رعایت آن باید جزو اولویت‌های جامعه قرار گیرد چرا که سلامت و پاکی جامعه را سبب می‌شود.رسول اکرم(ص) منش اسلام را در حیا می‌دانند به این معنی که باید در همه کار مراقب بود چون حیا از انسان در مقابل همه چیز مراقبت می‌کند.

 حضرت علی(ع)  بهترین حیا را حیای نفس می‌خواند،  زن مملو از ظرافت و زیبائیست که با صدف حیا این ظرافت در وجود او چندین برابر می‌شود . امام صادق حیا را دارای ۱۰ جزء اصلی می‌داند که ۹ جزء آن در وجود زن تبلور می‌یابد و فقط یک جزء آن در مردان وجود دارد بنابراین کنترل و حفظ حیا برای زن بسیار بالاتر و بیشتر از مردان است. کم‌توجهی به عفت هم موجب افزایش هواپرستی و عدم احساس مسئولیت و پیروی از فرهنگ‌های غربی می‌شود چرا که به فرمایش امام علی کسی که عفت را نگه دارد پاداشش برابر مجاهدت در راه اسلام است.

با توجه به اینکه بیشترین مزاحمت‌ها از سوی مردان صورت می‌گیرد در حالی که کمترین آسیب‌ها برای آنها ایجاد می‌شود، پس زنان باید در این هنگام رفتارهای محتاطانه و از روی ترس را در پیش بگیرند.دامنه عفاف گسترده است و باید بدانیم تفکر از مهم‌ترین مسائل در بحث حجاب است چه بسا افکار در رفتار و منش است که انسان را به سوی گناه می‌برد.عفاف کنترل کننده تمایلات نامشروع جنسی است و قرآن عفاف را عاملی می‌داند که انسان در نمایاندن زیبائی‌های خود از حدود خود فراتر نرود و آنچه که مورد نهی قرآن قرار دارد، دارابودن زینت نیست بلکه نحوه زینت‌دادن است.با توجه به اینکه ما در جامعه‌ای اسلامی و با اعتقادات اسلامی زندگی می‌کنیم در مسائل زیادی خود نگهداری و عفاف باید رعایت شود و باید بدانیم منشأ عفاف، غلبه بر امیال نفسانی و رشد قوه عقلانی است.

آثار و پی‏آمدهای فرهنگی بدحجابی عبارتند از:

الف) وازدگی در برابر فرهنگ بيگانه

داد و ستد فرهنگی مفيد است، بلکه برای هر جامعه ‏ای لازم به نظر می‏رسد. تجربه نشان داده که تعامل يا تبادل فرهنگی از عوامل بالندگی و پويايی جوامع است. حضرت آيت الله خامنه ‏ای می‏فرمايد:در تبادل فرهنگی، هدف بارور کردن وکامل کردن فرهنگ ملی است.ولی در تهاجم فرهنگی، هدف ريشه کن کردن و از بين بردن فرهنگ ملی است.
اما در دنيای کنونی، فرهنگی که قادر نباشد عناصر فرهنگی مفيد را جذب و عناصر غير مفيد را دفع کند و در الگوهای مختلف اجتماعی از ثبات لازم برخوردار نباشد، فرهنگ مهاجم با الگودهی آن را تخريب می‏کند؛ ارزش‏ها و هنجارهای آن را ناديده می‏ انگارد و با غلبه و تهاجم، ارزش‏ها و الگوهای مورد نظر خويش را جای‏گزين می‏کند تا در اين ره‏گذر به اهداف خود دست يابد. بنابراين، فرآيند بدحجابی، مقدمه تهاجم گسترده‏تر به فرهنگ مقابل و شکستن هنجارها و جای‏گزين ساختن هنجار مورد نظر فرهنگ مهاجم است. چنين جامعه‏ای به نظر اسپنسر، جامعه‏ شناس معروف، قدرت دفاعی خود را از دست می‏دهد و در مقابل بيماری‏ها، قدرت مقابله و دفاع ندارد و با ورود کوچک‏ترين عامل مخرب، از بين می‏رود. احساس بيگانگی در برابر فرهنگ خودی و بی‏ هويتی اجتماعی، زمينه ‏ساز پذيرش تهاجم فرهنگی است. بنابراين، جامعه‏ ای که دچار تهاجم فرهنگی گردد و تغييرات اجتماعی در آن سريع صورت گيرد، ارزش در آن جامعه ناپايدار است و هنجارشکنی در آن مرسوم می‏شود و در برابر فرهنگ بيگانه هميشه از خود وازدگی نشان می‏دهد و در نتيجه، بحران‏زا می‏گردد. سوغاتی که بدحجابی به همراه دارد، تنها پوشش نامناسب نيست؛ بلکه ترويج لباس‏های نامناسب، بزک کردن‏ها و... را به دنبال دارد. در نتيجه، افراد متحمل بسياری از الگوهای ديگر از فرهنگ بيگانه می‏شوند.

ب) سلطه بيگانگان و تأمين منافع آنان

هر جامعه‏ ای در پی آن است که به ارزش‏های خود پابندد و جامعه خود را از فرهنگ‏ های بيگانه مصون نگه دارد تا افراد از سلامت و ثبات لازم برخوردار باشند. چنين جامعه ‏ای سريع‏تر می‏تواند به اهداف خود برسد و آرمان‏های خود را عملی سازد. بنابراين، استعمارگران در جايی که ببينند جامعه ‏ای مطابق با منافع، اهداف و خواسته‏های آنها پيش نمی‏رود. برای رسيدن به منافع خود و چپاول آن، غيرمستقيم طرح‏هايی می‏ريزند تا افراد را مشغول و سرگرم کنند و به اهداف شوم خود برسند. مانند ترويج بدحجابی و بی‏حجابی است. در طرح استعماری انگلستان به مأموران خود چنين آمده است:بايد به استناد شواهد و دلايل تاريخی، ثابت کنيم که پوشيدگی زن از دوران بنی‏ عباس متداول شده و مطلقا سنت نيست. مردان همسران پيامبر را بدون حجاب می‏ديده‏اند و زنان صدر اسلام در تمام شئون زندگی، دوش به دوش مردان فعاليت داشته ‏اند. پس از آن‏که حجاب زن با تبليغات وسيعی از ميان رفت، وظيفه مأموران ما آن است که جوانان را به عشق‏بازی و روابط جنسی نامشروع با زنان غيرمسلمان کاملاً بدون حجاب ظاهر شوند تا زنان مسلمان از آنان تقليد کنند.»
رهبر فرزانه انقلاب می‏فرمايد:اين چيزهايی که شما می‏شنويد درباره مبارزه با دختران محجبه در فرانسه، اينها جرقه‏ هايی است؛ آتش‏های زير خاکستر است و از يک کار عظيم پشت پرده خبر می‏دهد.به راستی، دشمنان انقلاب اسلامی در تهاجم به ارزش‏های مقدس ما می‏خواهند تقدس ‏زدايی کنند. آن‏گاه به اهداف شوم خود برسند.

ج) گسترش فساد و تباهی

«ارزش‏های جامعه، آن دسته از عوامل و عناصری هستند که اکثريت يک جامعه به اعتبار و اهميت آنان ايمان دارند و بدان‏ها ارج می‏گزارند».در جامعه ‏ای که حجاب، متانت، عفت و حيا ارزش تلقی می‏شود، زن پايه‏ های اين ارزش را از رفتار و کردار خود، به بينش و باور خويش سرايت می‏دهد و از طرفی نه‏تنها زنان ديگر بلکه مردان را نيز به ارزش‏های جامعه متوجه می‏سازد و جامعه را به سلامت و ارزش‏های واقعی سوق می‏دهد. اما اگر زن،روش‏ها و منش‏های خود را تغيير دهد و به خودنمايی و آرايش‏های ظاهری بپردازد، ارزش‏هايی چون حجاب و حيا و وقار را خدشه‏ دار می‏کند و خود و اجتماع را به تباهی و فساد و بالاخره به ضدارزش‏ها می‏کشاند.
زمانی اين سؤال مطرح بود که بر اساس روايات، در آخرالزمان زنان پوشيده ولی برهنه‏اند. اين پارادوکس را چگونه می‏شود حل کرد. اميرالمؤمنين علی(ع) می‏فرمايد:يَظْهَرُ فِی آخِرِ الزَّمانِ وَ هُوَ شَرُّ الاَْزْمَنْةِ نِسْوَةٌ کاشِفاتٌ عارِياتٌ مُتَبَرِّجاتٌ مِنَ الدِّين خارجاتٌ فِی الْفِتَنِ داخِلاتٌ مائِلاتٌ اِلی الشَّهَواتِ وَ مُسْرِعاتٌ و اِلَی اللَّذّاتِ مُسْتَحِلاّتُ المُحَرَّمات وَ فی جَهَنَّمَ خالِداتٌ؛
در آخرالزمان که بدترين زمان‏هاست، زنانی هستند که پوشيده اما برهنه ‏اند و از خانه با خودآرايی بيرون می‏آيند. اينان از دين بيرون رفته‏اند و در فتنه‏ ها وارد شده و به شهوات تمايل پيدا کرده‏اند و به کوی لذات نفسانی در شتابند و حرام‏ها را حلال می‏دانند و در دوزخ به عذاب ابدی گرفتارند.بنابراين، امروزه پاسخ اين سؤال پاسخ روشن شده است که بعضی زنان پوشش دارند ولی بدحجاب يا بی‏حجابند، پوشش دارند ولی عريان و برهنه‏اند. چنين مسائلی آدمی را از ارزش‏ها دور می‏سازد و در فتنه‏ ها وارد می‏نمايد و از همه بالاتر گاهی از دين خارج می‏کند.

د) افت تحصيلی و آموزشی

فرهنگ هر جامعه ‏ای، به آموزش‏های آن بستگی دارد. هر قدر آموزش‏ها از غنای بيشتری برخوردار باشد، فرهنگ آن جامعه بالاتر خواهد بود. نخبگان و فرهيختگان، در پرتو تحصيلات شناخته می‏شوند. جامعه‏ای که دانش‏مندان آن بيشتر باشد، معمولاً از تمدن بالاتری برخوردار است و پويايی در تمامی زمينه‏ های فرهنگی، اقتصادی، سياسی و نظامی کاملاً مشاهده می‏شود. خلاصه، پيشرفت هر جامعه‏ ای در گرو آموزش آن است.
دختران و پسران اگر در کنار تحصيل، دل مشغولی‏ های ديگری داشته باشند، از تحصيل باز می‏مانند و وقت زيادی از فرصت‏های مطالعاتی و تحصيلی آنان به هدر می‏رود. بسياری از مشاوران از صحبت‏های دختران و پسران جوان درباره مدهای روز و آرايش‏های جديد گله‏ مند هستند. نمی‏خواهيم بگوييم دختران و پسران بايد در دانشگاه‏ها کاملاً از هم جدا باشند و ديواری بين آنها کشيده شود. اگر اينها فضای آموزشی را رعايت کنند و محيط را محيط درس بدانند و از آن‏چه برازنده فضای آموزشی نيست پرهيز کنند، بسيار تحسين برانگيز خواهد بود. به گفته مربيان تربيتی، در مدارسی که دختر و پسر با هم درس می‏خوانند، کم‏کاری، عقب ‏افتادگی و بی‏ مسئوليتی به خوبی مشاهده شده است. زيرا دختران در چنين محيطی، با بدحجابی توجه ديگران را به خود جلب می‏کنند و تمرکز ذهنی و روحی را از آنان می‏گيرند و باعث افت تحصيلی آنان می‏شوند و خود نيز ديگر حوصله درس خواندن ندارند و تمام حواسشان به لباس و نوع پوشش است. روح مطالعه و تحقيق در آنها خاموش می‏شود و افت تحصيلی پيدا می‏کنند.

ه) تضعيف اعتقادات دينی در جامعه

جامعه ‏ای که در سطح بالايی از باورهای دينی باشد، در سايه ايمان، در برابر بسياری از آسيب‏ها مصون می‏ماند و دشمنان نمی‏توانند در صفوف آن رخنه کنند و نقشه‏ های آنان نقش بر آب می‏شود. اين جامعه که دل به خدا سپرده و سرانجام زندگی را رسيدن به خالق خود می‏داند، دل به ديگری نمی‏سپارد و عقايد خود را متزلزل نمی‏کند. در اين جامعه، حجاب و پوشش جزء احکام مسلم دين و مذهب به شمار می‏رود و زنان حاضر نمی‏شوند خود را به زينت‏ های زودگذر و دنيايی مزين کنند و در پرتو آن عقايد ديگران را متزلزل نمايند و خود نيز زمينه‏ ساز فساد در جامعه شوند.
تظاهر به بدحجابی نشانه پای‏بند نبودن و بی ‏مبالاتی فرد به احکام و اعتقادات اسلامی است؛ زيرا زنان با بدحجابی، چشم ‏های هوس ‏آلود را متوجه خود می‏سازند و پايه‏ های ايمانی مردم را سست می‏کنند و جامعه را به فساد می‏کشانند. «هيچ راهی برای امريکا و ابرقدرت‏ها بهتر از اين نيست که بدون جنگ و کشتار و بدون اين‏که پولی خرج کنند و حساسيتی ايجاد نمايند، ايمان را از دل‏های مردم بدزدند و بزدايند. اين کار به سادگی انجام می‏شود؛ با فيلم‏ ها، نمايش‏نامه‏ ها و چيزهايی از اين قبيل به نام پيشرفت علم و... هيچ راهی بهتر و موفق‏تر از اين وجود ندارد.» و می‏دانيم که باورها و ايمان‏ های راسخ نقش بسزايی در بالندگی زندگی جامعه ايفا می‏کنند و زمانی که ايمان به سستی گرايد، نفوذ دشمن و به انحراف کشيدن آن جامعه به راحتی صورت می‏پذيرد.
بدحجابی پی‏آمدهای اجتماعی نيز به دنبال دارد، از جمله:

الف) ايجاد ناامنی و سلب آرامش

آرامش و امنيت والاترين نعمتی است که خداوند به جامعه عنايت می‏فرمايد و می‏توان گفت، اگر جامعه ‏ای فاقد آن باشد به يک معنا، هيچ چيز ندارد و با وجود امنيت، همه چيز دارد. سلامت جسمی و روحی ـ روانی جامعه در سايه امنيت حفظ می‏شود و خلاقيت و نوآوری بروز می‏کند. زنان بدحجاب نمی‏دانند که چه ضربه ‏های و جبران ‏ناپذير خانمان براندازی بر پيکره جامعه وارد می‏سازند.
در جامعه‏ ای که بدحجابی رواج پيدا کند، چشم و هم چشمی‏ ها و ارائه هر چه بهتر زينت ‏آرايی، تمامی نخواهد داشت و زنان سعی می‏کنند تا چشمان بيشتری را متوجه خود سازند و در معرض ديد همگان قرار گيرند و اين امر تمامی نخواهد داشت تا جايی که تمام افراد جامعه را آلوده سازد. در نتيجه، ناامنی نه تنها دامان خود بدحجاب را می‏گيرد بلکه خيلی سريع به اجتماع سرايت می‏کند و جامعه را از فعاليت‏های سالم باز می‏دارد.بسياری از کجروی‏ های گوناگون اجتماعی مانند مدگرايی، شورش‏ها و درگيری‏های خيابانی، ناهم‏نوايی اجتماعی و آزارهای جنسی، از بدحجابی و بی‏ هويتی اجتماعی سرچشمه می‏گيرند.
زنان بدحجاب که به نمودهای ظاهری و تجمل و تنوع می‏پردازند و هر روز به سراغ اسباب آرايش و زيورآلات جالب‏تر و کفش و لباس شيک ‏تر می‏روند، از سرمايه‏ های معنوی محرومند و جمال معنوی برای آنان نامفهوم است. اينان کمبود خويش را بدين‏گونه جبران می‏کنند و عطش شخصيت‏ يابی را از اين طريق فرومی‏ نشانند.
«آری، بدحجابی، ارزش‏های راستين دختران را تحت‏ الشعاع ظواهر جنسی‏ شان قرار می‏دهد و آنان را فدای هرزگی‏ ها و هوس ‏رانی‏های شيادان می‏سازد. بدحجابی ارزش زن را از بين می‏برد و او را تا حد يک کالا پست می‏کند. زنی که تن و اندام خود را در معرض ديد همگان می‏گذارد و آن‏چه را که به جنسيت او مربوط می‏شود، به کوچه و بازار می‏کشد، در حقيقت می‏خواهد با تکيه بر زنانگی خويش، جای خود را در جامعه باز کند نه با تکيه بر انسانيت خويش. در واقع او بدين ترتيب اعلام می‏کند که آن‏چه برای او اصل است، زن بودن اوست، نه انسان بودن و نه انديشه و لياقت و کارآيی او. چنين زنی قبل از هر چيز اسير خود است. او به مغازه‏ داری شبيه است که دائما در فکر تزيين و تغيير دکوراسيون ويترين مغازه است».

ب) ترويج رذايل اخلاقی

بدحجابی علاوه بر اين‏که خود يک ناهنجار اجتماعی به شمار می‏آيد و جامعه را به بی‏بند و باری می‏کشد، زمينه‏ساز بسياری از زشتی‏های اخلاقی است. وقتی به پوشش و متانت بی‏ اعتنايی می‏شود، مسائل اخلاقی ديگر هم از جامعه رخت بر می‏بندد. بدلباسی، بداخلاقی به دنبال دارد، چنان‏که مدپرستی، هواپرستی می‏آورد. جامعه‏ای که هر روز مد جديدی را به شکل‏ های گوناگون بپذيرد، دچار بسياری از بيماری‏های اخلاقی چون غرور، تکبر، عصيان، قساوت قلب و فخرفروشی خواهد شد. هرگاه جامعه ‏ای به انجام دادن گناه جسارت پيدا کرد و مفاسد و معاصی رواج پيدا کرد، زشتی گناه از بين می‏رود و اين خود گناه بزرگتری است. يعنی جامعه‏ای که گناه را گناه نداند، به سبب رواج زياد و همگانی شدن آن، سقوط خواهد کرد. بنابراين، بدحجابی قبح و زشتی گناه رااز بين می‏برد و باعث رواج گناهان ديگر می‏شود. امام صادق(ع) می‏فرمايد:وَ اَمّا اللِّباسُ يَحْمِلُکَ عَلَی الْعُجْبِ وَ الرِّياء وَ التَّزْييِنِ وَ التَّفاخُرِ وَ الْخُيَلاءِ فَاِنَّها مِن آفاتِ الدِّينِ وَ مُورِثُهُ الْقَسْوَةُ فِی الْقَلْبِ؛ لباست، لباسی نباشد که تو را به گناه خودپسندی، ريا، آراسته نشان دادن، مباهات به ديگران، فخرفروشی و تکبر، آلوده کند که تمام اينها از آفات دين و موجب سختی دل است.
بدحجابی موجب سوء ظن نيز می‏گردد. پوشش، نشانه ترس از خدا و آتش جهنم است و زن باحجاب، خود را به احکام الهی پای‏بند می‏داند. از آن طرف زنان بدحجاب به راحتی احکام الهی را زير پا می‏گذارند و بی‏مبالاتی خود را به موازين اسلامی اعلام می‏دارند. چنين زنانی در معرض گناه هستند و افراد جامعه به آنها گمان بد می‏برند و زمينه اين گناه را تنها زنان بدحجاب به وجود می‏آورند. پس زنان پاک‏دامن و با عفاف، بايد کاری کنند که در معرض تهمت قرار نگيرند.

ج) کم‏رنگ شدن حضور مثبت زنان در جامعه

زن در بسياری از جوامع در فعاليت‏های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، سياسی و... شرکت می‏کند و سهم بسزايی در اين زمينه‏ ها دارد. بنابراين، حضور زنان در جامعه امری انکارکردنی نيست و روز به روز به اين فعاليت‏ها اضافه می‏شود و زنان دوش به دوش مردان در تمامی زمينه‏ ها به فعاليت می‏پردازند. حال آيا پوشش می‏تواند بر حضور زن در جامعه تأثير داشته باشد يا خير؟ پاسخ بسيار روشن است؛ زيرا اسلام همان‏گونه که به اختلاط مرد و زن نامحرم هشدار داده و آنان را از پی‏آمدهای بد و زشت آن بازداشته است، به پوشش و حجاب او توجه خاصی داشته تا حضور او را در جامعه حفظ و سلامت نفسانی جامعه را تضمين کند.
زنان بدحجاب در محل کار، به دليل خودآرايی و خودنمايی، تمرکز فکری لازم را از دست می‏دهند؛ در حالی که لازمه کار و تلاش جدی در محل کار، حضور قلب و تمرکز حواس است. زن با بدحجابی و آرايش، نه تنها به کار جدی نمی‏پردازد، بلکه نيروی کارآمد ديگران را نيز دچار سستی و رکود می‏سازد. در نتيجه، که چرخه فعاليت کاری جامعه را به کندی رهنمون می‏سازد.از طرفی خانواده ‏هايی که غيرت دينی بالايی دارند،از حضور دختران و زنان خود در چنين جامعه ‏ای نگران هستند و نخواهند گذاشت حضور پرشور آن‏ها در فعاليت‏های اجتماعی جلوگيری می‏کنند. در نتيجه، جامعه ضرر خواهد کرد و بخش بزرگی از نيروهای کاری را از دست خواهد داد.

د) برهم زدن تنظيم روابط جنسی و عاطفی

پوشش و حجاب، نه تنها باعث سلامت اخلاقی جامعه و پای‏بندی به هنجارهای دينی می‏شود، بلکه زمينه بروز و شکل‏ گيری بزه‏ کاری‏های جنسی را به حداقل می‏رساند و اعضای جامعه را نيز به سوی تشکيل خانواده، تنظيم روابط جنسی و عاطفی و قاعده‏ مند کردن آن سوق می‏دهد.حجاب باعث می‏شود فاصله‏ های اجتماعی محفوظ بماند و رعايت شود، يعنی هر کسی نمی‏تواند با ديگران هر نوع تعاملی را برقرار سازد. لذا پوشش، تعامل‏ ها را الگودار و معنادار می‏سازد. اين ويژگی مانع نزديک شدن غريبه‏ ها و در نهايت ارتباط جنسی می‏شود. رعايت حجاب و پوشش مناسب، افراد را از بزرگ‏ترين نعمت يعنی آزادی برخوردار خواهد ساخت؛ زيرا زنان اجازه نخواهند داد کسی بدون اجازه، به حريم شخصی و خصوصی‏شان نزديک شويد و در اين زمينه تصميم بگيريم. بنابراين اگر افراد پاک و پاکدامن و جامعه سالم می‏خواهيم، بايد زنان ما پوشش را کاملاً رعايت کنند؛ چنان که امير مؤمنان در نهج‏ البلاغه به فرزندش امام حسن(ع) می‏فرمايد:وَ اکْفُفْ عَلَيْهِنَّ مِنْ اَبْصارِهِنَّ بِحِجابِکَ اِيّاهُنَّ فَاِنَّ شِدَّةَ الْحِجابِ اَبْقی عَلَيْهِنَّ؛از راه حجاب و پوشش بانوان آنها را بپوشان؛ زيرا رعايت حجاب به طور جدی و محکم، زنان را به طور سالم‏تر و پاک‏تر حفظ خواهد کرد.

ه) افزايش آزار جنسی

زنان و دختران با پوشش نامناسب در فعاليت‏های اجتماعی، به جوانان و مردان بزهکار اجازه خواهند داد تا به حريم آنان تجاوز کنند و مورد اذيت و آزار خود قرار دهند. نقطه شروع بسياری از ناهنجاری‏ها، مزاحمت‏ها و بی‏ احترامی‏ هايی است که افراد جامعه برای يک‏ديگر به وجود می‏آورند و بدحجابی عامل بسيار مهمی در ايجاد اين مزاحمت‏ها به شمار می‏آيد، دختران بزرک کرده با پوشش ‏های زننده و گاه بسيار تهييج کنده، در جامعه خود را ارائه می‏نمايند تا شايد نگاه ‏های آلوده بيشتری را به خود جلب کنند و از اين طريق،حس خودآرايی و خودنمايی را به نحوی ارضا کنند، ولی اين سرابی بيش نيست و عاقبت پشيمان خواهند شد که ديگر راه بازگشت نخواهند داشت. خداوند در قرآن کريم به پيامبرش(ص) می‏فرمايد:«يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ ِلأَزْواجِکَ وَ بَناتِکَ وَ نِساءِ الْمُوءْمِنينَ يُدْنينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلاَبِيبِهِنَّ ذلِکَ أَدْنی أَنْ يُعْرَفْنَ فَلا يُوءْذَيْنَ وَ کانَ اللّهُ غَفُورًا رَحيمًا)؛
ای پيامبر، به همسران و دخترانت و زنان مؤمنان بگو پوشش‏های خود را برخود فروتر گيرند. اين برای آن‏که شناخته شوند و مورد آزار قرار نگيرند [به احتياط] نزديک‏تر است و خدا آمرزنده مهربان است.در شأن نزول اين آيه آمده، هنگامی که شب‏ها زنان برای نماز به مسجد می‏رفتند، بعضی از جوانان هرزه بر سر راه آنها می‏نشستند و آنان را با مزاح و سخنان ناروا آزار می‏دادند و مزاحم آنها می‏شدند. اين آيه به زنان دستور داد حجاب خود را به طور کامل رعايت کنند تا از کنيزان، آلودگان و يهوديان شناخته شوند و مورد آزار قرار نگيرند.پس جامعه‏ ای که بخواهد ثبات امنيتی بيشتری داشته و از ناهنجاری‏ها به دور باشد، بايد خود را از عواملی که باعث ناهنجاری و بزه می‏شود، دور نگه دارد و حجاب بهترين وسيله‏ ای است که زنان و دختران را از آزار جنسی محافظت می‏کند.

و) جلب نگاه‏های چشم‏چران و هوسباز

خداوند به پيامبر اعظم(ص) می‏فرمايد:«قُلْ لِلْمُؤْمِنينَ يَغُضُّوا مِنْ اَبْصارِهِمْ؛
به مؤمنان بگو چشم‏های خود را از نگاه نامحرمان فرو گيرند.»
شهوت از غرايزی به شمار می‏آيد که خداوند در آدمی قرار داده است. شهوتی که باعث بقای نسل و سامان‏دهی زندگی و حيات می‏شود، آرامش و آسايش را برای جامعه به ارمغان می‏آورد و آثار بسيار مطلوبی در جامعه خواهد داشت. اما اگر از مسير اصلی خود منحرف شود و در سمت و سويی ديگر قرار گيرد، آثار بسيار بدی برای فرد و جامعه دارد. بدحجابی از مسائلی است که غريزه شهوت را از سير خود منحرف می‏سازد. زنان بدحجاب، نگاه‏ های آلوده مردان هوس ‏باز را به خود جلب می‏کنند و آتش شهوت را در دل آنان شعله‏ ور می‏سازند. به ويژه در جامعه ‏ای که بيشتر افراد آن جوان هستند، نگاه ‏های شيطانی به سوی دختران بزک‏کرده و بدحجاب جامعه را به فساد و تباهی رهنمون می‏سازند.
آری، در جامعه‏ ای که چشم‏ چرانی بر اثر بدحجابی رواج پيدا کند، بسياری از گناهان در آن جامعه رواج پيدا می‏کند و سرانجام، جوانان چشم‏ چران بر اثر اين گناه خانمان‏سوز، زندگی بسياری از دختران معصوم و ساده‏لوح را بر باد می‏دهند و آبروی خانواده ‏ها را به ارزانی می‏فروشند و زندگی‏ها را سست می‏کنند و سرمايه عفت و پاک‏دامنی را از بين می‏برند.امام صادق(ع) می‏فرمايد:النَّظَرُ سَهْمٌ مِن سِهامِ اِبْليسَ مَسْمُومٌ وَ کَمْ مِنْ نَظْرَةِ اورثَتْ حَسْرَةً طويلةً؛
نگاه، تيری از تيرهای زهرآگين شيطان است. چه بسا يک نگاه حسرت طولانی در پی دارد!

ز) اختلالات روحی و روانی

اختلال روحی و روانی از آثار ناگوار بدحجابی در جامعه است. برخی از دختران و زنان، بر اساس نياز ذاتی خود برای جلب رضايت محيط و توجه بيشتر بينندگان، به خودآرايی و جلوه ‏گری و ارائه پوشش غيرمتعارف می‏پردازند و افکار خود را در بعد تمايلات و تخيلات موهوم، تقويت می‏کنند. بنابراين، پوشش و حجاب ناقص فشارهای فراوانی را بر روح و روان افراد وارد می‏سازد. چنين افرادی هميشه در پی آنند که خود را به گونه ‏ای ارائه دهند که افکار و نگاه‏ های آلوده و هوس ‏انگيز را به خود جلب کنند و شخصيت خود را با خواسته‏ های ديگران همگون سازند. اين خواسته‏ ها محدود نيست و وقتی دختران نتوانند خود را مطابق خواست‏ه ها ارائه دهند. افراد جامعه ثبات روحی و روانی خود را از دست می‏دهند و اميدها و آرزوها به نااميدی می‏گرايد. شهيد مطهری؛ می‏فرمايد:روح بشر فوق العاده تحريک ‏پذير است. اشتباه است که گمان می‏کنيم تحريک ‏پذيری روح بشر، محدود به حد خاصی است و از آن پس آرام می‏گيرد. همان طور که بشر در ناحيه ثروت و مقام، از تصاحب ثروت و از تملک جاه و مقام سير نمی‏شود و اشباع نمی‏گردد، در امور جنسی نيز چنين است. هيچ مردی از تصاحب زيبارويان و هيچ زنی از متوجه کردن مردان و تصاحب قلب آنان و بالاخره هيچ دلی از هوس سير نمی‏شود. از طرفی تقاضای نامحدود خواه ناخواه انجام ناشدنی است و هميشه مقرون است با نوعی احساس محروميت و دست نيافتن به آرزوها که به نوبه خود منجر به اختلالات روحی و بيمارهای روانی می‏گردد. چرا در دنيای غرب اين همه بيماری‏های روانی زياد شده است؟ علتش آزادی اخلاقی جنسی و تحريکات فراوان سکسی است که به وسيله جرايد و مجلات و سينماها و تئاترها و محافل و مجالس رسمی و غير رسمی انجام می‏شود.
اگر بتوان از لحاظ پوشش، الگوی مناسبی به جامعه ارائه داد، سلطه‏ ای آگاهانه به افراد جامعه پيدا خواهيم کرد و جامعه را از بی‏ارادگی و بی‏اختياری نجات خواهيم داد. اما با بدحجابی، به افراد جامعه اجازه داده‏ايم که هرگونه می‏خواهند، برای پوشش خود تصميم بگيرند و مدل‏های متنوع را جای‏گزين کنند و دل‏ها را به سمت و سوی انحرافات اجتماعی سوق دهند که در اين صورت، اداره و اختيار از افراد جامعه گرفته می‏شود و جامعه‏ ای که از خود اراده‏ای نداشته باشد، اختلالات روحی و بيماری‏های روانی به سراغ آن خواهد آمد و به منجلاب کشيده خواهد شد. «بدحجابی زن در جامعه، سبب نقش بازی کردن او در اسلوب‏ ها و مدل‏های گوناگون می‏شود. اين اعمال او را به صورت موجودی بی‏ اختيار و بی‏اراده، به هر طرف می‏کشد و ديگر بر زندگی‏اش تسلط آگاهانه نخواهد داشت. در زندگی و اعمال خود، نظر ديگران را ترجيح می‏دهد که برای جلوگيری از اين امور منفی، حجاب بهترين درمان می‏باشد».

ح) تزلزل نهاد خانواده

تشکيل نهاد خانواده، مقدس ‏ترين پيوند زناشويی است. برای ثبات اين نهاد، عفت و حجاب خانوادگی مهم‏ترين عامل به شمار می‏آيد. اگر زن لذت‏های جنسی خود را از محيط خانواده بيرون نبرد و دستورهای اسلام را اطاعت کند، محيط خانه سالم و آرام‏بخش خواهد بود. ولی اگر عفت را رعايت نکند و لذت‏های جنسی و خودنمايی‏ ها را به بيرون منزل بکشاند، مورد نگاه‏ های هوس ‏آلود نامحرمان قرار خواهد گرفت و ناخواسته عامل پاشيدگی و تيرگی روابط افراد خانواده خواهد شد.
وقتی اختلافات زن و شوهر در محکمه‏ های قضايی، را ريشه‏ يابی می‏کنيم، پی می‏بريم که بسياری از ناسازگاری‏ها به دليل رعايت نکردن حجاب است. وقتی زن با آرايش و بدحجابی در جامعه ظاهر می‏شود، چشم‏ها، به سوی او نشانه می‏روند و او هم دل‏باخته و فريفته چشم‏ چرانان می‏شود و کم کم از نگاه‏ های شوهرش لذت نمی‏برد و از او سرد می‏شود و سرانجام باعث جدايی می‏گردد. گاهی همين امر از طرف شوهر صورت می‏گيرد. بر اثر چشم‏چرانی و نگاه ‏های هوس ‏آلود به دختران و زنان بدحجاب، از همسرش دل‏سرد می‏گردد و لذات‏ها و محبت‏هايش در بيرون از خانه صرف می‏شود. در نتيجه، بنای ناسازگاری با همسرش شروع می‏شود و تيرگی بر کانون خانواده سايه می ‏افکند.
بنابراين، برای حفظ نظام خانواده و به وجود آوردن محيطی سالم و فرزندان پاک رعايت حجاب ضروری است و بايد بالاترين امنيت، يعنی امنيت ناموسی، در خانه حاکم شود. از طرفی بديهی است، اگر خانواده سالم باشد و پوشش را رعايت کند، جامعه که از اجتماع خانواده ‏ها تشکيل شده، سالم و پايدار خواهد ماند. در جامعه ‏ای که بيشتر اعضای آن را جوانان تشکيل می‏دهند بايد در برابر اين فرآيند حساس ‏تر باشند؛ زيرا جوانان در برابر مناظر شهوت‏ انگيز و تهييج‏ کننده، زودتر تحريک می‏شوند و چنين مناظری عامل مهمی در سوق دادن آنان به فساد خواهد شد. در نتيجه، نيروی فعال اجتماع به راه‏های فساد و تباهی کشانده می‏شوند و به جامعه ضربه جبران‏ ناپذيری از جهات اقتصادی مادی، اجتماعی و اخلاقی وارد خواهد شد.
«آمارهای قطعی و مستند نشان می‏دهد که با افزايش بی‏حجابی و بدحجابی در جهان، طلاق و از هم‏ گسيختگی زندگی زناشويی در دنيا به طور مدام بالا رفته است؛ چرا که «هر آن‏چه ديده بيند دل کند ياد» و هر چه دل در اين‏جا يعنی هوس‏های سرکش، بخواهد، به هر قيمتی باشد به دنبال آن می‏رود و به اين ترتيب هر روز دل به دل‏بری می‏بندد و با ديگری وداع می‏گويد».
به اميد روزی که بتوان جامعه را به زيور عفاف و حجاب مزين کرد و از بدحجابی رهانيد.