ما جامعه ايراني به کشوري معروف هستيم که خاستگاه امنيت است؛ يکي از دلايل اصلي که ما را به اين سمت سوق داده است مسلماً به انتخاب دين اسلام و اينکه زير سايه اهل بيت عليهم السلام هستي، مربوط مي شود. اسلام دين رسول خدا (ص) و به دنبال آن خوش خلقي است. با اين وجود از ما همچنان انتظار مي رود امانتدار اين دين در سايه صفاتي همچون امر به معروف و نهي از منکر که برايمان تفهيم شده، استوار بمانيم. مقام معظم رهبري، امام خامنه اي در اين زمينه فرمودند: «همه بايد امر به معروف و نهي از منکر کنندامروز امر به معروف و نهي از منکر، هم مسئوليت شرعي و هم مسئوليت انقلابي و سياسي شماست.مسئله امر به معروف و نهي از منکر مثل مسئله نماز، ياد گرفتني است و شما بايد برويد و مسائل آن را ياد بگيريد.»

امر به معروف و نهي از منکر، هر کنش و واکنش فردي يا جمعي است که فرد و جامعه را به سعادت و آرامش سوق مي دهد و منکر، غير آن است،بي شک شناخت معروف و منکر و مصاديق آن و نيز درک عالمانه از راه هاي درمان آن و دانايي نسبت به ريشه ها و علل، اولين شرط امر و نهي است وگرنه اقدام جاهلانه، تخريب و تهديدش به مراتب فزونتر از ترک آن مي تواند باشد.متاسفانه بهانه اي در بين برخي از اهل ايمان رواج پيدا کرده که احتمال تاثير را در امر و نهي منتفي دانسته و شانه از زير بار مسئوليت خالي مي کنند در حالي که نه تنها احتمال تاثير کم هم رافع تکليف نيست بلکه بايد يا بررسي شود و يا مطالعه و اتخاذ شيوه ها و رويکردهاي صحيح، ميزان تأثير را بالا برده و با استفاده از توان جمعي، فرد آلوده به منکر را به آگاهي و دانش لازم نسبت به عيوب عملش، رهنمون سازيم.

برخي از آمرين و ناهين نيز ذره بين به دست در پي عيوب ديگران برآمده و حتي با خطاکاري که از روي غفلت و چه بسا بر حسب اتفاق، مرتکب عمل زشتي شده است، رفتاري به زعم خودشان بازدارنده دارند، در حالي که مهر و عطوفت و نصح و خيرخواهي نسبت به اين چنين خطاکاراني، خود بهترين راه بازگشت و بيدار ساختن وجدان خفته آنان است. بسياري از متدينين نيز به بهانه ضرر و زيان، تارک اين دو فريضه بي بديل شده اند، در حالي که تحقق اين دو فريضه بزرگ در جامعه، ثمره و بلکه ثمرات بسياري به دنبال خواهد داشت. البته ترديدي نيست که ترک امر به معروف و نهي از منکر، خساراتي بر پيکره دين و زندگي مردم وارد مي سازد که کم و بيش ضررهاي شخصي و فردي، قابل مقايسه با آن نمي باشد.

نکته بسيار مهمي که معمولا از آن غفلت مي شود، تقدم امر به معروف بر نهي از منکر است، بدين معنا که در سامانه تربيتي دين، اشاعه و دعوت ديگران به خوبي ها و زيبايي ها، به مراتب مقدم است بر نهي آنان از بدي ها و نازيبايي ها و چه بسا يکي از موثرترين راهکارهاي مديريت ديني در سطوح گوناگون، تشويق خوب ها بر خوبي هايشان مي باشد که غفلت از اين امر، مجال را بر تاخت و تاز بدان و بدي هايشان فراهم مي نمايد.

آيات بسياري مستقيم و غير مستقيم به اين امر ضروريِ حيات اجتماعي بشر پرداخته اند از جمله اينکه در سوره مائده آيات 78 و 79 به صراحت زبان به لعن و نفرين گروهي گشوده که ترک نهي از منکر کرده بودند و به بياني بدي هاي موجود جامعه آنان را آزرده خاطر نمي کرد.در روايات اهل بيت عليهم السلام به فراواني به اين موضوع و ابعاد گوناگون ان از جمله ويژگي هاي آمر و ناهي، رابطه دين و دينداري با اين دو فريضه بزرگ و نيز آثار هر يک پرداخته شده است؛ امام پنجم شيعيان فرمودند: امر به معروف و نهي از منكر، راه انبياء (ع) و روش صالحان است، فريضه بزرگي است كه فرايض ديگر به وسيله آن اقامه مي شود و راه و روش انسان را مصون از خطا و كسب و كار او را حلال مي كند، ستم ها را جبران و زمين را آباد مي سازد، به وسيله اين فريضه از دشمنان، عدالت وانصاف خواسته مي شود و همه امور استوار و در مسير درست قرار گيرد.